Rozdział 1 [cz.1]

Bawiłem się z moją małą siostrzyczką. Ma niespełna roczek. Jej brązowe włosy się delikatnie lokują jak u ojca, a oczy ma w barwie zieleni po matce. Jest bardzo podobna do nich. Ja natomiast zupełnie się od nich różnię. Moje blond włosy są całkowicie proste a oczy mam niebieskie. Jeszcze nigdy nie spotkałem nikogo, kto miałby niebieskie oczy i blond włosy. Z tego powodu moi rówieśnicy mi dokuczali, a dorośli patrzyli jak na jakiegoś odmieńca, potwora.

         Wpadłem do domu jak zwykle z rykiem.  Matka próbowała mnie pocieszyć. Na jej nieszczęście dało to odwrotny skutek.

- I co beczysz? – zagrzmiał ojciec wchodząc do pokoju.

-N-no bo… - zacząłem się jąkać.

- Co, no bo? – zapytał ojciec.

- Inne dzieciaki znów się ze mnie śmiały. – próbowałem się wybronić.

- Ile razy mam ci powtarzać abyś nie zwracał uwagi na to co o tobie mówią. – powiedział. – Masz trzynaście lat. Nie powinieneś się już tak mazać. No chyba, że wolisz abym wysłał cię na tydzień do pana Kasperowicza.

- Nie! – krzyknąłem.

Pan Kasperowicz był osobą w dosyć podeszłym wieku. Podobno był kiedyś rycerzem. Niektórzy mówią, że jest bardzo surowy, w szczególności dla dzieci.  Wszyscy wolą się od niego trzymać  z daleka.

- Jeżeli jeszcze raz wrócisz do domu w takim stanie na pewno cię do niego wyślę. – ostrzegł mnie ojciec.

On w cale nie żartował. Bardzo nie lubił żartów, więc to co mówił zawsze trzeba było brać na poważnie. Aby uniknąć dalszej kłótni wybiegłem na dwór. Z oddali zobaczyłem moich trzech prześladowców – Caspiana, Marco i Cube. Oni uwielbiali znęcać się na de mną. Uważali to za wspaniałą zabawę. Szczególnie Caspian, lider tej grupy. Z obawy przed ponownym pobiciem wdrapałem się na drzewo. Niestety mnie zauważyli i szybko podbiegli.

- Hej Alex! Ty tylko umiesz uciekać i się wspinać, co nie? – krzyknął do mnie Caspian, a pozostała dwójka zaczęła się śmiać i rzucać we mnie kamieniami.

- Ej, dzieciaki, przestańcie! – krzykną ktoś zza ich pleców.

Z zaskoczeniem odwrócili się gwałtownie. Za nimi stał pan Kasperowicz. Krzyknęli z przerażenia i uciekli do swojej bazy.

Zacząłem rozglądać się za jakąś drogą ucieczki, ale nie znalazłem żadnej. Mogłem mieć tylko nadzieję, że mnie nie zauważył i sobie pójdzie. Bardziej się mylić nie mogłem.

- Chłopcze, czy mógłbyś tutaj do mnie zejść? - zapytał patrząc w moją stronę. – Nie za bardzo lubię mówić do drzewa.

Nie mogłem zrozumieć jak on mnie zauważył jeżeli mnie nie widział. Ale najbardziej zaskoczyło mnie to, że wiedział że jestem chłopcem.

- Skąd pan wie, że jestem chłopcem? – Spytałem nie schodząc z drzewa.

Nie odpowiedział. Ciągle parzył się w moją stronę i nic nie mówił. Myślałem, że zaraz pójdzie, ale widocznie czekał aż zejdę. Po około 10 minutach zszedłem. Stanąłem przed panem Kasprowiczem czekając na karę. On tylko się uśmiechną i gestem pokazał abym poszedł za nim.